Woord van de voorzitter - December

Gods verhuizing

Is God dood? Daar lijkt het in onze Westerse samenleving inderdaad soms op. God is – een titel van Geert Mak parafraserend – niet enkel verdwenen uit Jorwerd. Ook uit de rest van de West-Europese samenleving. De toekomst van het christendom is voortaan niet meer te vinden in het werelddeel dat eens de stempel van het christendom droeg. God is geen Europeaan meer. Toch is hij niet dood. Hij is, schrijft de Franse publicist Odon Vallet, verhuisd. Naar Amerika, Brazilië, Mexico, China, Rusland en de Filippijnen, ZuidKorea en zelfs India. In Latijns Amerika bloeien de Pinkstergemeenten. Evangelicale kerken halen er de traditioneel sterk vertegenwoordigde Rooms-katholieke Kerk rechts in. Er is dan ook héél wat over te doen.

En in Europa? Daar woedt volop de strijd om het bestaan van God. Het bestaan van God is immers niet te bewijzen, het niet-bestaan evenmin. Wel te bewijzen is echter de belangrijke rol van het christendom bij het ontstaan van de Europese identiteit. Zonder christendom was Europa niet geworden wat het is. Kijk maar eens naar steden en dorpen: de Kerk staat in het centrum. Het is volslagen helder dat bijvoorbeeld ook de filosofie van de mensenrechten er zonder christelijke cultuur nooit was gekomen.

De situatie is echter veranderd. God lijkt in onze samenleving afwezig. En een permanent afwezige God kan al snel een dode God worden. Een God die niet bestaat. Of toch wel. Elders. Hij is geen Europeaan meer. Dat blijft voor West-Europese christenen voorlopig nog even wennen.

dr. Guy LIAGRE, synodevoorzitter