Oases van hoop (September-Oktober 2011)
Kerken worden vandaag steeds meer in de privésfeer gedrongen. Daar-. om is het hoopvol diakenen en diaconieën op het spoor te komen die oases van solidariteit creëren. Zo gaan ze in tegen de hedendaagse trend van populisme, individualisme, afbouw van sociale zekerheid en andere fenomenen die die solidariteit ondergraven.
Daarmee doen diakenen wat Noach en de zijnen deden: een ark, een veilige plek aanbieden aan hen die dreigen overspoeld te worden door een vloed van ellende. Het aanmoedigen en ondersteunen van diakenen bij het nemen van dergelijke initiatieven is het thema van de Landelijke Diaconale Dag in Nederland.
Diaken zijn betekent ook weerwerk bieden tegen het cynisme van onze westerse maatschappij die steeds meer mensen dumpt die aan de verliezende kant staan. Daartoe organiseren diakenen laagdrempelige, kleinschalige ontmoetingsruimten, oases van hoop. Die op hun beurt een invloed uitoefenen op het leefbaar houden van onze samenleving.
Hoop kan ook geput worden uit gesprekken met een aalmoezenier, zelfs in een instelling als een gevangenis, nog steeds een vergeetput met soms nog minder dan de minimaal voorziene opvolging. Dienstverlening mag echter niet verworden tot liefdadigheid, waarbij de ander in een minderwaardige positie gedrongen wordt. Daarom mag men niet nalaten de maatschappelijke en structurele oorzaken van el- lende en chaos aan te pakken. We kunnen best de richtingwijzer van de Bijbel volgen: barmhartigheid moet samengaan met gerechtigheid. Pas als wij daadwerkelijk pleitbezorger willen zijn voor onze naaste in nood, kan de schepping weer levensruimte worden voor menswaardig en hoopvol leven.
De Vlaamse protestantse kerken willen zoeken naar manieren waarop zij meer bereikbare bronnen van levend water kunnen aanreiken, voor meer mensen. Een vraag met vele antwoorden. De Vlaamse Diaconale dag, waarop deze vraag centraal staat, zal begin volgend jaar georganiseerd worden.
Marie-Rose Baert