Protestantse Kerken België | Onstaan VPKB (Verenigde Protestantse Kerk in België)

Huis van het Protestantisme |  contact |  organigram

Onstaan VPKB (Verenigde Protestantse Kerk in België)

Deze historische aantekeningen hebben tot doel een summiere kennismaking met de drie kerkverbanden, die bij de zeven jaar durende éénheidsbesprekingen betrokken waren en hoe deze geleid hebben tot de totstandkoming van die verenigde kerk.

Vanwege de liberale gedachte garandeerde de Belgische grondwet van 1831 aan de burgers vrijheid van godsdienst, van onderwijs, van pers en van vereniging. Dat waren gunstige voorwaarden voor de ontwikkeling van het protestantisme. Wie echter de geschiedenis van het protestantisme in België leest, ervaart dat zulks voordien niet altijd zo geweest is.

De Protestantse Kerk van België

Tijdens de Reformatie werden in de Zuidelijke Nederlanden enkele honderden gemeenten opgericht. De Lutherse gemeenten bleken geen behoefte te hebben aan een kerkelijke structuur, in tegenstelling tot de hervormde gemeenten die zich in 1562 in een synode verenigden.

De nederlaag van de Geuzen en de herovering van de provincies in het Zuiden door Spanje was een feit in 1604, met de val van Oostende, laatste protestants bolwerk. Reeds sterk verzwakt door een massale uitwijking dook het protestantisme in de volgende eeuw onder. De "Kerken onder het Kruis" - schuilkerken - overleefden tot het Barrièretraktaat 1715 dat hen toeliet even op krachten te komen. De Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden steunden hen; het Edict van Verdraagzaamheid van Jozef II (1781) - dat in 1792 weer werd afgeschaft - aanvaardde hen, waardoor de protestanten langzamerhand bestaansrecht kregen.

De inlijving bij Frankrijk en de "Loi des Articles organiques des Cultes protestants" hadden tot gevolg, dat de nog bestaande gemeenten werden opgenomen in het verband van de Hervormde gemeenten van het Franse Keizerrijk.

Tijdens de periode na de stichting van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, onder regering van Willem I, werden de gemeenten, verenigd in de Kerkprovincie Limburg, opgenomen in het verband van de Nederlandse Hervormde Kerk. Aan de vooravond van de Belgische Omwenteling (1830) waren er 56 plaatselijke gemeenten, waaronder 25 garnizoensgemeenten.

De pogingen die na de ondertekening van het Verdrag van XXIV artikelen werden ondernomen om deze gemeenten opnieuw samen te brengen in één verband werden met succes bekroond, toen zestien kerkenraden, met name : Antwerpen, Bergen, Brussel (Franstalig), Dal-hem, Dendermonde, Doornik, Dour, Gent, Hoei, Luik, Maria-Horebeke, Olne, Pâturages, Rongy, Spa en Verviers-Hodimont, zich op 22 en 23 april 1839 verenigden in de BOND DER PROTESTANTS-EVANGELISCHE KERKEN VAN HET KONINKRIJK BELGIË, geleid door een Synode. Deze Synode werd op 18 mei 1839 bij koninklijke goedkeuring (Leopold I) erkend als de enige kerkelijke autoriteit van de Protestantse Kerken in België.

In de loop der jaren sloten zich andere gemeenten hierbij aan. Gemeenten van verschillende kerkelijke oorsprong; van buitenlandse origine; gemeenten ook die ontstaan waren onder meer dankzij de intensieve arbeid van het in 1844 opgerichte "Comité Synodal d'Evangélisation" en het in 1880 gestichte Evangelisatie Comité "Silo".

Na de eerste wereldoorlog sloten de Kerken van de Oostkantons zich bij de synode aan. Onder invloed van centraliserende stromingen werd de Bond op 19 juni 1957 omgevormd tot de PROTESTANTSE EVANGELISCHE KERK VAN BELGIË. In 1964 werd door deze Kerk en de Belgische Jaarlijkse Conferentie van de Verenigde Methodistische Kerk een "verbindingscomité" ingesteld met het oog op de oprichting van een nieuwe Verenigde Kerk.

Reeds in 1816 waren er sporen te ontwaren van het Methodisme - de krachtige beweging van het evangelisch Reveil van de XVIIIe eeuw. Het werk van het Wesleyaans zendingsgenootschap leidde echter niet tot het stichten van plaatselijke gemeenten. Slechts in 1910 legde de "Mouvement Mondial des Fraternités" enkele contacten ter voorbereiding van de inplanting in het land van de "Methodist Episcopal Church South". Het plan werd pas na de eerste wereldoorlog uitgevoerd. In het begin beperkte de arbeid zich tot het verlenen van materiële hulp aan de bevolking van de geteisterde gebieden, maar al spoedig breidde het initiatief zich uit tot een krachtige evangelisatie in heel het land door middel van publicaties, een ziekenhuis, een middelbare school en het openen van een "Huis van het Belgische Protestantisme".

In 1930 bestond er een twintigtal plaatselijke gemeenten, die de BELGISCHE JAARLIJKSE CONFERENTIE VAN DE METHODISTISCHE KERK vormden. Rond diezelfde tijd kwam een toenaderingsbeweging op gang onder de drie voornaamste methodistische Kerken in de Verenigde Staten. De eenheidsbesprekingen van deze drie Kerken, met inbegrip van hun zendingswerk in alle werelddelen, leidden tot hun éénwording in 1939 onder de naam van "The Methodist Church", waarvan de Belgische Jaarlijkse Conferentie een onderdeel vormde. Samen met een aantal Methodistische Kerken in andere Europese landen in Centraal- en Zuid-Europa, vormde de Belgische Conferentie het diocees Genève. Een van de kenmerken van deze Kerk is haar verlangen naar nauwe samenwerking, die zich uit in allerlei vormen van gemeenschappelijk getuigenis. Nieuwe besprekingen, deze maal met de "United Evangelical Brethern", brachten een verdere eenheid tot stand door de oprichting in 1968 van de "United Methodist Church".

De onderhandelingen van het Belgische verbindingscomité bleven niet zonder resultaat. Op 18 en 19 april 1969 namen de synode van de Protestantse Evangelische Kerk van België en de Belgische Jaarlijkse Conferentie van de Verenigde Methodistische Kerk een nieuwe constitutie aan.

Middels een protocol van fusie, getekend door beide Kerken, werd op 22 juni 1969 de PROTESTANTSE KERK VAN BELGIË in het leven geroepen.

De Hervormde Kerk van België

Het BELGISCH EVANGELISCH GENOOTSCHAP (Société Evangélique Belge), de latere Hervormde Kerk van België zag het daglicht tijdens de opleving welke in het begin van de XIXe eeuw zich voordeed in het protestantisme in de Belgische provincies. Er bestonden toen slechts 7 protestantse kerken, voornamelijk bestaande uit buitenlanders.

Met de steun van de "Société biblique britannique et étrangère" werd door enkele mensen in België een vereniging voor bijbelverspreiding opgericht (1837). Colporteurs en evangelisten brachten mensen bijeen die begerig waren de bijbelse boodschap te ontdekken. Zodoende werden in verschillende streken van ons land kleine (geloofs)gemeenschappen gevormd.

Met behulp van predikanten en leken uit het buitenland werd een systematische evangelisatie-arbeid georganiseerd, in het bijzonder door het oprichten van lagere scholen (tot 25) in een tijd waarin het onderwijs vrijwel niet bestond. Deze scholen waren veelal de oorsprong van nieuwe kerken. In 1849 voegde het "Comité van het Belgische evangelische genootschap ("Comité de la Société évangélique belge") aan zijn naam toe BELGISCHE CHRISTELIJKE ZENDINGSKERK (Eglise chrétienne missionnaire belge), teneinde duidelijk aan te geven dat het in het land een protestantse Kerk wilde ontwikkelen welke werkelijk christelijk, missionair en nationaal was.

Teneinde haar nauwe verbondenheid met de Reformatie van de XVIe eeuw tot uitdrukking te brengen, besloot de Belgische Christelijke Zendingskerk in 1862 zich te scharen achter de leer zoals deze tot uitdrukking gebracht werd in de geloofsbelijdenis van Guido de Brès, maar daarbij uitdrukkelijk alles verwerpend wat de inmenging van de burgerlijke overheid in geloofszaken goedkeurde (artikel XXXVI)

In 1887, jubileumjaar, telde de Belgische Christelijke Zendingskerk 35 plaatsen waar godsdienstoefeningen werden gehouden met 7.000 leden, meest voorkomend uit de lagere kringen en voor het merendeel van rooms-katholieke origine. Onder invloed van sociale en economische veranderingen breidde het werk zich niet verder uit, maar het nam wel vastere vorm aan doordat aan leken verschillende verantwoordelijkheden werden toevertrouwd op het gebied van opwekking en bezinning. Deze leken werden tegelijkertijd gevormd voor het nemen van verantwoordelijkheden in het maatschappelijk leven. De Kerk ging getuigen door middel van allerlei sociaal werk (weeshuis, ziekenhuis, bejaardenhulp, coöperaties, drankbestrijding).

Op het gebied van de pers liet de Belgische Christelijke Zendingskerk een protestants geluid horen. Reeds in 1850 verscheen het (halfmaandelijkse) tijdschrift "Le Chrétien belge", in 1932 omgedoopt tot "Revue Protestante belge". Ook het tijdschrift "Paix et Liberté", dat voor het eerst in 1895 uitkwam, paarde aan het brengen van de christelijke boodschap zijn bekommernis voor de problemen van de gelovigen, geplaatst in de moderne maatschappij.

De talrijke religieuze traktaatjes die van de persen van de drukkerij te Nessonvaux kwamen, ondersteunden de evangelisatie-arbeid. De verspreiding van protestantse lectuur werd verzorgd door middel van een eigen boekhandel.

Door daadwerkelijke steun van buitenlandse predikanten en giften van zusterkerken werd de Belgische Christelijke Zendingskerk meer en meer zelfstandig; tussen de beide wereldoorlogen op financieel gebied en vanaf 1960 ook ten aanzien van het predikambt, dank zij de stichting van de Protestantse Theologische Faculteit te Brussel.

In 1970 werd besloten de naam HERVORMDE KERK VAN BELGIË aan te nemen om daarmee haar identiteit zowel ten opzichte van het Belgische publiek als ten overstaan van de kerken in het buitenland duidelijker te omschrijven.

Een stedenbouwkundige studie inzake de inplanting van kerken bracht de Hervormde Kerk van België tot een nieuwe spreiding van haar gemeenten en een herverdeling van haar predikantencorps met het oog op een vergroting van de doeltreffendheid van haar getuigen.

De solidariteit, tot uitdrukking gebracht door een geest van offervaardigheid, en het synodale beleid, ondersteund door het werk van verschillende commissies, maakten de Hervormde Kerk van België tot een hecht gebouwd orgaan, waarbinnen ieder zich nauwgezet hield aan de op democratische wijze tot stand gebrachte besluiten.

De Hervormde Kerk van België was één van de oprichters van de Gereformeerde Wereldalliantie in 1875 en van de Wereldraad van Kerken in 1948. In België zelf leverde zij een aandeel in de pogingen tot samenwerking tussen de Kerken. In 1964 werkte zij mee aan de oprichting van de Vereniging voor de geschiedenis van het Belgisch Protestantisme; in 1910 aan de stichting van het Belgische protestantse zendingsgenootschap in de Kongo en in 1923 aan de totstandkoming van de Federatie van Protestantse Kerken in België.

In haar verlangen naar een andere dan federatieve vorm van samenwerking tussen Kerken, besloot de Hervormde Kerk van België in 1970 te gaan deelnemen aan besprekingen met de Protestantse Kerk van België en de Gereformeerde Kerken in België met het oog op de stichting van één kerkverband, de VERENIGDE PROTESTANTSE KERK IN BELGIË.

De classis België van de Gereformeerde Kerken

De geschiedenis van de "GEREFORMEERDE KERKEN IN BELGIË" begon in Nederland. Daar ontstond in de XIXde eeuw als reactie op het theologisch liberalisme, een afscheidingsbeweging, die pleitte voor trouwe handhaving van de oude belijdenis-geschriften, met name de "Confessio Belgica" en de Heidelbergse Catechismus. Zij had tot gevolg, dat een groot aantal plaatselijke gemeenten zich losmaakte van de Nederlandse Hervormde Kerk.

In 1892 ontstond het verband van de Gereformeerde Kerken in Nederland in haar tegenwoordige vorm door het samengaan van twee afscheidingsbewegingen, nl. die van de zgn. "Afscheiding" (1834) en die van de zgn. "Doleantie" (1886). Wat zich bij onze Noorderburen op dit terrein afspeelde, bleef in België niet zonder gevolg. In 1894 al volgden enkele Nederlandse families in Brussel dit voorbeeld. Zij verlieten de plaatselijke Nederlandse protestantse kerk in institueerden op 20 december 1894 de Gereformeerde Kerk van Brussel. De instituering van deze eerste Gereformeerde Kerk in België werd in 1899 gevolgd door die van de Gereformeerde Kerk in Antwerpen. Later kwamen daar nog bij de Gereformeerde kerken van Gent (1926) en Mechelen (1938), hoofdzakelijk door "import" uit Nederland; van Denderleeuw (1953) en Boechout (1955), hoofdzakelijk door evangelisatie-arbeid; terwijl de post Antwerpen-Hoboken in 1953 werd gesticht, welke ook voortkwam uit evangeliesatiewerk. Deze zes gemeenten en deze ene wijkgemeente waren Nederlandstalig en telden samen ongeveer 2.000 doop- en belijdende leden. Zij werden bediend door 8 (Nederlandse) predikanten, van wie twee in algemene dienst : één voor het evangelisatiewerk en één voor het zgn. toerustingswerk.

De Gereformeerde Kerken in Nederland hebben steeds beseft dat de verantwoordelijkheid voor de verkondiging van het Evangelie niet ophoudt bij de grenzen van het eigen land. Zo hebben zij ook de verantwoordelijkheid op zich genomen voor de evangelieprediking in België. In 1927 creëerde de generale synode een algemeen deputaatschap, speciaal belast met de zorg voor de evangelisatie-arbeid in België. Sindsdien is die arbeid krachtig aangevat met merkbaar veel zegen. In verschillende plaatsen waar een Gereformeerde Kerk bestond, werd mede op haar initiatief een protestants-christelijke school gesticht, niet alleen t.b.v. hun eigen kinderen, maar ook met het oog op de wervende kracht van een school met de Bijbel.

Naar kerkordelijk gebruik werden de Gereformeerde Kerken in België gevolgd onder een zgn. "classis' (vergelijkbaar met een districtsvergadering); in 1896 werd dat de classis Dordrecht "als de meest dichtstbijzijnde kerk voor Brussel, wat de directe reisverbinding betreft".

In de behoefte aan een permanent onderling contact en overleg werd voorzien door de vorming in 1951 van de Kring België van de Gereformeerde Kerken, een orgaan dat hoewel het "geen gesprekskring zonder enige binding" wilde zijn, geen enkele kerkelijke bevoegdheid bezat.

De vorming van deze Kring maakte niet alleen een betere onderlinge samenwerking mogelijk, maar kwam er ook meer een opening van de Gereformeerde Kerken in België naar andere protestantse kerken in België. Meer en meer gingen zij zich richten op de situaties in en de behoeften van dit land. Zij gingen deelnemen aan de arbeid van de Federatie van Protestantse Kerken in België met haar commissies (derde wereld, jeugd, radio en televisie); van het Protestantse Zendingsdepartement van België; aan het Belgische Bijbelgenootschap, de Protestantse Theologische Faculteit te Brussel, alsmede aan het protestantse godsdienstonderwijs op de scholen.

Mede in dit kader werd - met uitdrukkelijke goedkeuring van de Gereformeerde Kerken in Nederland - ook besloten tot het aanvaarden van overheidssubsidie. In de in 1968 met de toenmalige Protestantse Evangelische Kerk van België ter zake gesloten overeenkomst, werd ook het verlangen uitgesproken naar een nauwer samengaan. Een verlangen dat niet zonder antwoord bleef. Deze overeenkomst is namelijk de aanleiding geworden tot het eerste overleg (zij het nog op bilaterale basis) over een mogelijke éénwording. Later - vanaf 1971 - gevolgd door éénheidsbesprekingen op trilaterale basis met de Hervormde Kerk van België.

Daarvoor dienden de Gereformeerde Kerken in België meer Kerkrechtelijke zelfstandigheid te bezitten dan zij hadden middels de Kring België. Hun streven daarnaar werd bekroond met de instelling door de Gereformeerde Kerken in Nederland van een zelfstandige CLASSIS BELGIE met ingang van l januari 1974. Een historische gebeurtenis in de ontwikkeling van de Gereformeerde Kerken in België. Het gaf een nieuw "gezicht" aan deze groep van kerken en opende formeel nieuwe wegen en mogelijkheden.

De generale synode van de Gereformeerde Kerken in Nederland besloot op 8 april 1978 haar goedkeuring te verlenen aan de deelname van de Gereformeerde Kerken in België aan de voorgenomen vorming van de Verenigde Protestantse Kerk in België. Tevens werd door deze synode besloten deputaten voor de zaken van de Belgische kerken - die zich van begin af aan bezig gehouden hebben met "hulp bij de vervulling van de bijzondere taken waartoe de Belgische kerken in haar situatie waren geroepen, m.n. de evangelisatie, in het algemeen de taken naar buiten" -te handhaven en deze op te dragen, de ex-Gereformeerde Kerken in België te begeleiden bij de integratie in de nieuwe kerk en de opbouw van een nauwere relatie tussen de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Verenigde Protestantse Kerk in België te bewerken.

De Gereformeerde Kerken in België zijn aan de éénheidsbesprekingen gaan meedoen in een oprecht verlangen naar een vernieuwde kerk die -getrouw aan het Woord van God - het getuigenis van het evangelie laat horen in de huidige samenleving.

De Verenigde Protestantse Kerk in België

Met de bedoeling tot méér samenwerking en later tot de oprichting van een protestantse kerk te komen, waren er in 1968 contacten tussen de Protestantse Evangelische Kerk van België en de Hervormde Kerk van België enerzijds en de Protestantse Evangelische Kerk van België en de Kring België van de Gereformeerde Kerken anderzijds. Door de fusie tussen de Protestantse Evangelische Kerk van België en de Belgische Conferentie der Verenigde Methodistische Kerk waren deze contacten stil komen te liggen.

Begin januari 1970 werd het contact weer opgenomen middels een op 26 januari gehouden "rondetafelgesprek" van afgevaardigden van de drie kerkverbanden gezamenlijk. Men kwam overeen de discussie over mogelijke éénwording niet meer bilateraal te houden "zoals vroeger" maar trilateraal.

De daartoe ingestelde zogenaamde "niet-officiële contactcommissie Hervormde Kerk van België/Protestantse Kerk van België/Gereformeerde Kerken in België" voerde in de loop van dat jaar ernstige besprekingen welke resulteerden in een basisdocument waarin de wens werd uitgesproken, dat tussen de drie kerken officiële besprekingen zouden worden geopend die alle niveaus van het kerkelijk leven zouden bestrijken en de éénwording van deze kerkverbanden zouden beogen en dat voorts in grote lijnen aangaf wat de inhoud en de werkwijze van die éénheidsbesprekingen dienden te omvatten. Éénheidsbesprekingen die, zo luidde het basisdocument, "slechts kans van slagen zullen hebben wanneer zij vergezeld gaan van de voortdurende voorbede van alle leden en organen van 't betrokken kerkverband, opdat de zaak van een eenheid zich zoveel mogelijk "in de Heer" en "naar de Geest" mogen ontwikkelen".

De synoden van de Hervormde Kerk van België en de Protestantse Kerk van België, alsmede de Kring België van de Gereformeerde Kerken verklaarden zich na diepgaand intern beraad, akkoord en zo konden de officiële éénheidsbesprekingen in 1972 beginnen. Daarvoor waren in het leven geroepen een contactcommissie en vijf werkgroepen (nl. voor de opstelling van een geloofsverklaring, de structuren, de verhouding Kerk en Staat, de interkerkelijke relaties en de financiën). Het werk van deze werkgroepen werd door de contactcommissie gecoördineerd en geleid in samenwerking met genoemde synoden en Kring/Classis, welke hoogste kerkelijke organen daar waar nodig adviezen gaven en de nodige beslissingen namen t.a.v. voorgelegde documenten (w.o. de hierna opgenomen Constitutie- en Kerkordeartikelen).

De voor de éénwording voorziene datum werd gehaald. Op 30 september 1978 werd de constituerende synodevergadering van de Verenigde Protestantse Kerk in België gehouden, nadat de synoden van de Hervormde Kerk van België en de Protestantse Kerk van België en de Classis van de Gereformeerde Kerken in België plechtig besloten hadden na een voorbereidingsperiode die van 1 oktober tot 31 december 1978 zou duren, vanaf 1 januari 1979 aldus verder te gaan in één kerkverband.

In de op zaterdag 4 november 1978 te Brussel gehouden plechtige dankdienst, ter gelegenheid van de oprichting van de Verenigde Protestantse Kerk in België, werd dit bevestigd door ondertekening van de "Geloofsverklaring" (zie artikel 1 van de Constitutie) alsmede de hiernavolgende "Verklaring van eenheid"

De Protestantse Kerk van België, de Hervormde Kerk van België en de Gereformeerde Kerken in België, bereid samen te antwoorden aan hun gemeenschappelijke roeping tot eer van de ene God, Vader, Zoon en Heilige Geest en begerig het Evangelie beter te dienen in de samenleving van vandaag, ontvangen als een genade van God de mogelijkheid die hun geboden is, zich te verenigen in een nieuwe kerk onder de naam van VERENIGDE PROTESTANTSE KERK IN BELGIË.

Bron: VPKB - Constitutie, Kerkorde en andere reglementen


Dietrich Bonhoeffer (1906-1945)

Deze theoloog uit Duitsland heeft in België altijd veel aandacht gekregen.

→ lees meer

REY, Jean Max Georges (1902-1983)

Als zoon van Arnold Rey, predikant van de protestantse kerk van Luik en van Hélène Cérard, die uit een Luikse liberale familie stamt, zal Jean heel zijn leven een toegewijd liberaal en protestant zijn.

→ lees meer

Abraham Hans (1882-1939)

Hij werd geboren op 12 februari 1882 in dit huis als zevende kind van protestantseouders.

→ lees meer

Nicolaas de Jonge stichter van het Silo-werk (1845-1898)

De stichter van het Silo-werk, de stads- en landsevangelisatie, ds. N. de Jonge kan men typeren als: “Een geboren ‘evangelist’, een prediker van de ‘blijde boodschap’ zoals weinigen, een man wiens gehele leven opging in de verkondiging dat er een rijke Heiland is, bij wie arme zondaren behoud kunnen vinden, en die allen wil aannemen zonder onderscheid van naam, van kerkgenootschap, van leeftijd, van uitwendige levensomstandigheden, van ontwikkeling, van verleden”.

→ lees meer

Vincent van Gogh (1853-1890)

Het lijkt vreemd om Van Gogh in de Protestantse geschiedenis te vinden, maar toch hoort hij er in zijn vroege jaren in thuis.

→ lees meer

Leopold I (1790-1865)

Leopold I wordt op 16.12.1790 te Coburg geboren als achtste kind van graaf François van Saxen-Coburg-Saalfeld en door de hofpredikant, Dr. Schwartz, in de paleiskapel gedoopt.

→ lees meer

John Wesley (1703 - 1791)

John Wesley werd geboren op 17 juni 1703, vijftiende kind van Samuel Wesley, een predikant in het Engelse Epworth, en Suzanna Wesley, een strenge, maar vrome moeder.

→ lees meer

Filips van Marnix heer van Sint-Aldegonde (1540-1598)

Marnix was in die tijd een heel belangrijke figuur, zowel politiek, als literair. Zijn satirische en polemische teksten in Nederlands en Frans hadden een grote invloed. Hij had veelvuldige contacten met de humanisten. Hij kende Hebreeuws, Grieks en Latijn. Hij maakte dan ook een Psalmvertaling (die reeds in 1591 wordt herdrukt) en een bijbelvertaling. Hij overlijdt te Leiden op 15 december 1598. Hij deed zijn lijfspreuk “Repos ailleurs” duidelijk alle eer aan.

→ lees meer

Guido de Brès(1522-1567)

In 1522 te Bergen (Henegouwen) uit katholieke ouders geboren, werd Guido als zoon van een verver in hetzelfde ambacht opgeleid met zijn broer Christoffel.
Door de gesprekken op het atelier, door de reformatorische geschriften, door de keizerlijke plakkaten kwamen deze jonge mannen in contact met de calvinistische leer.

→ lees meer

Johannes Calvijn (1509-1564)

Jean Cauvin (verlatiniseerd tot Johannes Calvinus > Calvijn) wordt op 10 juli 1509 geboren.

→ lees meer

Keizer Karel en Gent (1500-1558)

Op 24 februari 1500 werd in het Prinsenhof te Gent een prins geboren, die als Karel werd gedoopt. Later regeerde hij als Karel V, en vanaf 1520, als Keizer Karel over de Westerse wereld.

→ lees meer

Menno Simons, vader van de mennonieten (1496-1561)

In 1996 werd de 500ste verjaardag van Menno Simons’ geboorte herdacht. Wie was toch deze bijzondere reformator die tot op heden navolgers heeft? Met dit artikel willen we een korte schets van het leven en denken van de vader van de mennonieten maken.

→ lees meer

William Tyndale (1494 - 1536)

Waar en wanneer William Tyndale werd geboren, is niet met zekerheid te zeggen. Men is het er in het algemeen over eens dat hij in 1494 in het graafschap Gloucestershire het levenslicht zag en in het dorpje Stinchcombe zijn prille jeugd doorbracht.

→ lees meer

Ulrich Zwingli (1484-1531)

Ulrich Zwingli krijgt vooral de leiding in Zwitserland. Dit land werd in een hechtere bond (eedgenootschap) verenigd op raad van de kluizenaar Nikolaas van der Flüe (1418). Een nieuw perspectief werd hiervoor geopend door de daad van Zwingli.

→ lees meer

Maarten Luther (1483-1546)

De ideeën van Maarten Luther, Augustijner monnik te Wittenberg werden middels de (toen nog revolutionair nieuwe) boekdrukkunst en de inwendige correspondentie tussen de verschillende kloosters van zijn orde razendsnel over heel West-Europa verspreid. Mede hierdoor was hem een ander lot beschoren dan bijv. Hus of Wiclif. De heersende kerk heeft deze ‘ketterij’ niet de kop in kunnen drukken. Het uiteindelijke gevolg was een substantiële scheuring in de christelijke kerk van het Westen (NB: In de oosterse Kerk was er geen voedingsbodem voor de gedachten van Luther en de reformatie, omdat deze Kerk in totaal andere begrippen, gedachten en gevoelens haar kerk zijn en geloof beleefde dan de Westerse Kerk) Luther heeft nooit een kerkscheuring beoogd, enkel een ‘reformatie’, een ‘hervorming’, een ‘herbronning’ van de hele kerk. Een kort historisch overzicht van zijn loopbaan moge dit aantonen.

→ lees meer

Hugenoten en het hugenotenkruis

In de 16e eeuw ontstond in navolging van Calvijn in Frankrijk een gereformeerd protestantse stroming. De aanhangers van deze kerkelijke leer kregen de naam Hugenoten.

→ lees meer

Feiten uit het Belgische Protestantisme

Overzicht van feiten uit de geschiedenis van het Belgische Protestantisme (1839 - 1992)

→ lees meer

Onstaan VPKB (Verenigde Protestantse Kerk in België)

Deze historische aantekeningen hebben tot doel een summiere kennismaking met de drie kerkverbanden, die bij de zeven jaar durende éénheidsbesprekingen betrokken waren en hoe deze geleid hebben tot de totstandkoming van die verenigde kerk.

→ lees meer

De geschiedenis van de Kerk tot de Reformatie

In dit artikel vindt u een beknopt overzicht overzicht van de hele Protestantse geschiedenis.

→ lees meer
450 jaar Nederlandse Geloofsbelijdenis

450 jaar Nederlandse Geloofsbelijdenis

Op 27 en 28 november vond er een bijzonder symposium plaats in Brussel. Centraal stond de Confessio Belgica (ook wel Nederlandse Geloofsbelijdenis). Het leven van de opsteller, Guido de Brès, werd belicht, zijn geschrift in die dagen en in de betekenis die wij er nog steeds aan hechten. Ook een nieuw boek over Guido de Brès werd gepresenteerd.

→ lees meer
Doopsgezind jubileumjaar 2011

Doopsgezind jubileumjaar 2011

Voor de Nederlandse doopsgezinden is 2011 bijzonder feestelijk. Met gepaste trots staan zij stil bij het feit dat de doopsgezinde Anne Zernike de eerste vrouwelijke predikant werd, honderd jaar geleden.
Zij vieren dat het tweehonderd jaar is geleden dat de doopsgezinde gemeenten werden verenigd in de Algemene Doopsgezinde Sociëteit (ADS), een verbond, geen synode. Verder herdenken zij dat het Doopsgezind Seminarium, de universitaire predikanten-opleiding, tweehonderdvijfenzeventig jaar geleden werd opgericht en ten slotte schenken zij aandacht aan de 450e sterfdag van Menno Simons, hun geestelijke vader – 2011 jubileumjaar!

→ lees meer
Tussen behouden en vernieuwen

Tussen behouden en vernieuwen

Een notitie over Bijbelvertalen in historisch en oecumenisch perspectief, door dr. Guy Liagre

→ lees meer
Melanchton belangrijke binder in de Reformatie

Melanchton belangrijke binder in de Reformatie

In 2010 is het 450 jaar geleden dat Melanchton stierf in Wittenberg.

→ lees meer
Europa, de publieke ruimte en datgene wat ontbreekt

Europa, de publieke ruimte en datgene wat ontbreekt

België is EU-voorzitter én levert de eerste president van Europa. Een protestantse blik op Europa ...

→ lees meer

Terug naar boven
Verenigde Protestantse Kerk in België
Brogniezstraat, 44
B, 1070 Brussel
T: 02 511 44 71
Neem contact op

Franstalige versie: epub.be